Bostrom en Kurzweil hebben dit decennia geleden in kaart gebracht. Er zijn ruwweg drie fasen tussen hier en overvloed, en je financiële strategie zou er in elke fase compleet anders uit moeten zien. Fase 1 is nu tot ongeveer 2030. AI neemt witteboorden taken over. Kosten dalen in specifieke sectoren. Schaarste blijft bestaan in huisvesting, energie, gezondheidszorg en fysieke goederen. Traditioneel sparen werkt hier nog steeds omdat de economie nog steeds op de oude rails draait. Fase 2 is de rommelige middenfase. Misschien van 2030 tot 2038. Humanoïde robots beginnen op te schalen. Autonome systemen regelen logistiek, productie, en bouw. Kosten kelderen in verschillende categorieën. Dit is waar Musk’s thesis interessant begint te worden. Je 401(k)-bijdragen kopen activa die zijn genoteerd in een valuta waarvan de koopkracht onder je verschuift. Sparen in "geld" kan minder belangrijk worden dan het bezitten van productieve activa, energiecapaciteit of rekenkracht. Fase 3 is volledige post-schaarste. Productie nadert nul marginale kosten. Kurzweil’s wet van versnellende rendementen bereikt ontsnappingssnelheid. Als dit arriveert, is de draad juist. Je effectenrekening is een relikwie. Niemand weet de overgangssnelheid tussen de fasen. De sprong van Fase 1 naar Fase 3 kan 5 jaar duren. Kan 50 jaar duren. Vernor Vinge noemde dit het "event horizon" probleem. Je kunt niet verder kijken dan de singulariteit omdat de regels te snel veranderen om te modelleren. De slimste zet: spaar agressief in Fase 1 (je zit erin), maar kantel je portefeuille naar activa die in waarde stijgen tijdens de overgang. Bedrijven die de infrastructuur van overvloed bouwen. Energie. Rekenkracht. Robotica. Fysieke AI. Je wedt op het overleven van de vertraging tussen wanneer oude systemen falen en nieuwe arriveren. De sci-fi versie: het ruimteschip komt eraan, maar je hebt nog steeds zuurstof nodig voor de wandeling naar de lanceerplaats.