gorąca opinia: 70% marketingu treści można już zastąpić AI a marketerzy, którzy wciąż wykonują pracę ręcznie, zostaną wykluczeni w ciągu 18 miesięcy co już można zautomatyzować: pierwsze wersje postów na blogu: - temat → artykuł o długości 1,500 słów - naturalnie wplecione słowa kluczowe SEO - odpowiednia struktura z nagłówkami - 3 godziny → 12 minut planowanie mediów społecznościowych: - jeden długi tekst → 10 postów specyficznych dla platformy - obliczone optymalne czasy publikacji - prognozy zaangażowania - 2 godziny → 8 minut kampanie e-mailowe: - segment odbiorców → spersonalizowane e-maile - testy A/B wariantów tekstu - optymalizacja linii tematycznych - 4 godziny → 20 minut analiza treści konkurencji: - ich blog → analiza luk - zidentyfikowane możliwości tematyczne - prognozy wydajności - 5 godzin → 15 minut kalendarz treści: - cele biznesowe → kalendarz na 3 miesiące - wplecione trendy tematyczne - strategia dystrybucji uwzględniona - 6 godzin → 30 minut co NIE jest możliwe do zautomatyzowania: - głos marki (jeszcze) - pozycjonowanie strategiczne - głębokie zrozumienie odbiorców - kreatywne kampanie, które łamią schematy matematyka: 20 godzin/tydzień → 6 godzin/tydzień na produkcję zostawiając 14 godzin na strategię i kreatywność marketerzy treści na twitterze: "AI nie potrafi uchwycić naszego głosu marki" testowałem to: dałem AI 10 przykładów głosu marki jakość wyjściowa: 85% tak dobra jak ludzka koszt: 0,03 USD vs 75 USD/godzinę "ale to nie jest idealne" ani twój pisarz za 75 USD/godzinę a AI staje się coraz lepsze co miesiąc twój pisarz nie dostosuj się lub stań się nieaktualny to nie nadchodzi, to już jest

dlaczego "50/50" w związkach zawsze wydaje się niesprawiedliwe dla kogoś? teoria gier to wyjaśnia ustawienie: oboje mówią, że "podzielą wysiłek równo" ale co liczy się jako wysiłek? osoba A: gotuje obiad, planuje randki, inicjuje wiadomości, pamięta o urodzinach osoba B: przychodzi, jest obecna, "nie wierzy w prowadzenie rachunków" oboje myślą, że robią 50% tragiczny problem wspólnego pastwiska: jeśli wysiłek jest "dzielony": - strategia dominująca = robić mniej - twój partner przejmuje ciężar - korzystasz bez pełnych kosztów - równowaga Nash = oboje robią minimum śledziłem to w związku mojego przyjaciela: wysiłek w związku przez 6 miesięcy: osoba A: - zaplanowała 12/12 randek - zainicjowała 80% wiadomości - pamiętała o wszystkich ważnych wydarzeniach - czuła: wyczerpanie, urazę osoba B: - zaplanowała 0/12 randek - zainicjowała 20% wiadomości - zapomniała o rocznicy - czuła: "związek jest łatwy" osoba A: "robię wszystko" osoba B: "jestem po prostu na luzie, dlaczego prowadzisz rachunki?" matematyka: gdy wysiłek jest nieokreślony: - osoba z dużym wysiłkiem robi 75% - osoba z małym wysiłkiem robi 25% - osoba z dużym wysiłkiem czuje urazę - satysfakcja w związku: 3/10 gdy wysiłek jest określony: - zgódź się, co się liczy (planowanie, inicjowanie, pamiętanie) - śledź, kto co robi przez 2 tygodnie - dostosuj na podstawie danych - satysfakcja: 8/10 rozwiązanie, które znalazł mój przyjaciel: definiowali wysiłek: - kto planuje randki (naprzemiennie co tydzień) - kto inicjuje poranne wiadomości (naprzemiennie co dzień) - kto pamięta o wydarzeniach (wspólny kalendarz) rezultat: - rzeczywiste 50/50 - brak urazy - oboje czują się zaangażowani lekcja: "oboje się staramy" jest niejasne "naprzemiennie planujemy randki" jest konkretne zachęty mają znaczenie w związkach również jeśli subsydiujesz niski wysiłek, otrzymujesz niski wysiłek jeśli uczynisz wysiłek widocznym, otrzymujesz sprawiedliwość "nie prowadzenie rachunków" działa, gdy obie osoby naturalnie dają równo nie działa, gdy jedna osoba robi 75% i udaje, że to 50% teoria gier nie kłamie o związkach również

udokumentowałem, co naprawdę oznacza "budowanie w przestrzeni publicznej" w SF: mówią, że budują w przestrzeni publicznej: - tweetują o swojej drodze startupowej - dzielą się metrykami (gdy są dobre) - publikują "nauki wyniesione z doświadczeń" - zwiększają liczbę obserwujących naprawdę budując w przestrzeni publicznej: - dzielą się metrykami (nawet gdy są złe) - przyznają się do błędów - dzielą się rzeczywistymi naukami (nie tylko sukcesami) - pomagają innym obserwowałem 23 założycieli "budujących w przestrzeni publicznej" - 19 dzieli się tylko wtedy, gdy wszystko idzie dobrze (metryki próżności) - 4 naprawdę dzielą się prawdziwymi spostrzeżeniami (przydatne) "budowanie w przestrzeni publicznej" stało się "marketingiem w przestrzeni publicznej" prawdziwe budowanie w przestrzeni publicznej jest niewygodne jeśli dzielisz się tylko sukcesami, nie budujesz w przestrzeni publicznej po prostu promujesz