Connor Hellebuyck, ABD takımı için altın madalya maçında 41 kurtarış yaptı. Kanada, ABD'ye 15 sayı daha fazla şut attı. Hellebuyck olmadan ABD büyük bir şekilde yok olur. Ama on yıl önce, Kuzey Amerika'daki tek bir büyük gençler lig bile onun seçilmeye değer olduğunu düşünmüyordu. Oradan buraya nasıl geldiğine dair hikaye, dayanıklılığın aslında nasıl göründüğünü anlatıyor. Hellebuyck, Michigan, Commerce'deki Walled Lake Northern Lisesi'nden mezun oldu. Onlar bir hokey fabrikası değildi ve o da neredeyse hiç kimseydi bir adaydı. Hem üniversite hem de profesyonel hokeyi besleyen iki ana genç lig tarafından seçilmemiştir. Kimse onu istemiyordu. 18 yaşındayken açık deneme için Michigan'dan Minnesota'ya tek başına 12 saat sürdü. Bir şansı var... Odessa Jackalopes için. Sonra Teksas'a taşındı... Eski genel menajeri ve kaleci antrenörü Joe Clark şöyle hatırlıyor: "Seçmelerde yaklaşık sekiz kalecimiz vardı, kimse onun hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Connor öne çıktı. Takıma girdi ve bizim personelimiz için kesinlikle bir karardı. Ama ondan önce hiç özgeçmişi yoktu." Hellebuyck, ligde maç, dakika ve toplam kurtarış sayısında liderdi. Yılın çaylağı ve yılın kalecisi ödüllerini kazandı. Tüm bunlar, futbolun din olduğu ve hokeyin varlığından çok az kişinin bile bildiği bir şehirde Performansına rağmen, sonraki fırsatları çok nadirdi... UMass Lowell ona yer teklif eden tek okuldu. İlk üniversite başlangıcında o kadar kötü geçti ki bir aydan fazla süreyle kenara çekildi ve yedek kulübesinde oturdu. Çoğu oyuncu o anda kafasına döner: "Yeterince iyi değilim, sahne çok büyük, buraya ait değilim." Hellebuyck, Joe Clark'ı arayıp "Maç, az önce anlattığım kadar hızlı değil," dedi. Clark buna inanamadı. Az önce çekilmişti ve çıkardığı şey aşırı hazırlıklı olduğuydu. Oyunun daha hızlı olmasını beklediğini söyledi. Bu, onun başarısızlığı nasıl gördüğüne ve neden bu kadar dirençli olduğuna dair bir ipucu verdi. Kötü bir şey olduğunda, bir seçeneğimiz var: bunu hikayemize nasıl entegre edeceğiz. Birinci hikaye: Hazır olmadığım ya da yeterince iyi olmadığım için çekildim. İkinci hikaye: Kendime çok fazla baskı koyduğum ve oyunun olduğundan daha iyi olmasını beklediğim için oyundan çekildim. Hellebuyck ikincisini seçti. "Kendime verdiğimden daha hazırdım, daha hazırlıklıydım." Sezon sonunda, UMass Lowell'ı program tarihindeki ilk Frozen Four'a taşıdı. O yedek yedek cezasından sonraki rakamlar absürt. İki üniversite sezonunda 38-12-2'lik bir derece, .946 kurtarış yüzdesi ve 12 shutout yaptı. Üniversite hokeyinin en iyi kalecisi olarak ilk Mike Richter Ödülü'nü kazandı. Hepsi üç yıl önce bir gençler liginden seçilemeyen bir çocuktan geliyordu. "Kariyerimin başında yaşadığım tüm zorluklar öğrendiğim derslerdi. Onları tek olarak kullanıyorum. Beni yere sermelerine izin vermedim. Sadece kendimin bir versiyonunu yarattım, uyum sağlamaya devam edecektim." Üniversite hakimiyetinden sonra bile sorunsuz değildi. Winnipeg Jets tarafından 5. turda, 130. sırada seçildi. AHL'den 2017'de başlangıç oyuncusu olmaya kadar yükseldi. Şimdi üç Vezina Kupası kazandı. Hart Kupası, ligin MVP'si olarak ödüllendirildi. Ve çoğu ölçüme göre, kendi neslinin en iyi normal sezon kalecisi. Ama geçmeyen tek kapı tıklaması? Playofflarda kazanamadı. Işıklar en parlak parladığında, medya ve taraftarlar onun zorlandığını söyledi. Geçen bahar, playoffların ilk turunda St. Louis'e karşı üç kez oyundan çekildi. Daha önce olduğu gibi, diğerleri onun hikayesini yazmaya çalışıyordu: normal sezonda harika, önemli olduğunda ortaya çıkamıyor. Ve bir kez daha, dayanıklılığın başkalarının yazdıklarını görmezden gelmek ve kendi anlatını yazmakla ilgili olduğunu gösterdi. Kanada ona 41 atış yaptı. Hepsini durdurdu, bir tane hariç. Yıldız Connor McDavid ikinci periyotta bir breakoff yaptı ama bu vuruşu engelledi. Devon Toews, Hellebuyck pozisyon dışı iken geniş açıdan ribaund aldı. Çubuğunu üzerine taktı. Aklını başına oynuyordu. Ya da hokey deyiminde dediği gibi, başı üzerinde duruyordu. "O eleştirmenler, yazmaya devam edebilirler. Ama kaleciliği anlamıyorlar. Oyunumu anlamıyorlar. Ne önerdiğimi biliyorum. Ne inşa ettiğimi biliyorum. İşte bunu kanıtlayan anlar — gerçi buna ihtiyacım yok." Dayanıklılığı genellikle yanlış değerlendiriyoruz. Ya sahip olduğun ya da yok olduğunu düşünüyoruz. Yani sertleşmekle ilgili. Kitabım sertlik üzerine araştırma yaparken sürekli karşılaştığım şey buydu, Zor Şeyler Yap. Ama Hellebuyck'un hikayesi bize bir nüans veriyor: Bu, başarısızlıkla tekrar karşılaştıklarla gelişen bir beceri... Ama sadece bu hataları doğru şekilde işlerseniz. Kariyerindeki her durak ona yeterli olmadığını söylüyordu. Draft edilmemiş. Kürsüde oturdu. Kamptan kesildi. Playoff'lara girdi. Ama her durakta aynı yorumu seçti: bu bilgi, kimliğim değil. Çoğu insan aksiliklerin kendini tanımlama haline gelmesine izin verir. Hellebuyck onları veri noktası haline getirdi. Ve başarısızlığı felaket yerine kalibrasyon olarak kabul eden adam, altın madalya maçında 41 atış geldiğinde istediğiniz adamdır. Hellebuyck, bugün kendi hikayesini her zamanki gibi şöyle anlattı: "Muhtemelen ezilenler hikayesi derim. Sürekli gidip bir zayıf oyuncu olmak, işi yürütmek, azimle ilerlemek ve üstesinden gelmek gibi." Minnesota'daki bir seçmeye kimse istemediğinde tek başına 12 saat sürdü. Tek şansı Texas'ın Friday Night Lights kasabasındaydı. İlk üniversite başlangıcından çıkarıldı ve sorunun kendi yeteneğini küçümsemediği, zorluğu fazla tahmin ettiği olduğuna karar verdi. Geçen yılki playofflarda üç kez oyundan çekildi ve Olimpiyatlara turnuvanın en iyi kalecisi olarak katıldı. Kendi hikayeni yaz. Ve iyi anlat.

Alysa Liu az önce Olimpiyat altınını kazandı. 16 yaşında emekli oldu. Spordan travma yaşadım. Buz pistine yaklaşmazdım. Ve dünyanın en büyük sahnesinde kariyerinin en iyisini yaptı. Şu anda spordaki en etkileyici geri dönüş hikayesi. 13 yaşında Liu, ABD ulusal şampiyonu olarak şimdiye kadarki en genç oyuncuydu. 16 yaşında Olimpiyatlarda 6. oldu. Ne yemesi, ne giymesi, hangi müzikle paten yapması ve ne zaman antrenman yapması gerektiği söylendiği bir dahiydi. Olimpiyat Eğitim Merkezi'nde yalnız bir yurtta yaşadı. Ve o mutsuzdu. "Pist çok uzun süre benim evimdi... Ve başka seçeneğim yoktu," Bu yüzden istifa etti. Önemli bir şeyi kaybetmişti: bunların herhangi birinin ona ait olduğu hissini. Özerkliği yoktu. Bu yüzden diğer yöne gitti. Nepal'e gitti. Everest Ana Kampına yürüdü. Ehliyetini aldı. Saçını boyadı. Üniversiteye gittim. Hayatı yaşadı. Liu'nun dediği gibi: "İstifa etmek kesinlikle ve bugün hâlâ en iyi kararlarımdan biriydi." Sadece buzla bağlı olmayan bir kimlik inşa etti. İnsan olarak kim olduğunu anladı. Sonra 2024 başında kayak yaptı ve iki yıldır hissetmediği bir şey hissetti: bir adrenalin patlaması. Kayak böyle hissettiriyorsa, paten kaymak nasıl bir his olurdu? Halka açık bir oturuma gitti. Anında çift aksel ve üçlü salchow yaptım. İki hafta sonra geri döndü, ama bu sefer kendi şartlarında. Geri döndü çünkü istedi. "Burada olmayı seçtim. Geri dönüp kendi kaderimi seçebildiğim için çok sevdim." Dış yükümlülükten iç tercihe geçiş noktası bu. Bir dağ araştırması, özerkliğin sürdürülebilir motivasyonun en güçlü itici güçlerinden biri olduğunu gösteriyor. Kendi Belirlenme Teorisi, psikolojide en köklü teorilerden biridir. İnsanlar uğraşlarının sahibi olduğunu hissettiğinde, performans artar, tükenmişlik azalır ve yaratıcılık fırlanır. Antrenörü Phillip DiGuglielmo bunu çok iyi söyledi: "Uzun yıllar boyunca pistte bırakıldı. Ne yapması gerektiği söylendi. Şimdi o geliyor ve her şey iş birliği içinde." Kendi müziğini seçiyor. Kendi kostümlerini tasarlar. Eğitim yükünü kontrol ediyor. "Kimse beni aç bırakmayacak ya da ne yiyebileceğimi söyleyemeyecek." Performansımızı sık sık yanlış yapıyoruz. Büyüklüğe giden yolun daha fazla kontrol, daha fazla yapı, daha fazla fedakarlık olduğunu düşünüyoruz. Genç fenomenleri "öğütmeye", disipline olmaya zorluyoruz... Onları harika yapan alevi çoğu zaman söndürdüğümüzü fark etmemek. Psikolog Ellen Winner'ın dahileri incelerken bulduğu şey buydu. "Ustalaşma öfkesi" var, ama aşırı kontrol edici ortamlar tutkularını ve neşesini emip o öfkeyi sıkıca dışarı çıkarıyor. Yetişkin personele ulaşanların desteği vardır, ancak onların motivasyonu dıştan çok içsel bir şeydir. Liu'nun kariyerinin en iyisi, ayrıldıktan sonra, hayatını yaşadıktan ve iradeyle geri döndükten sonra geldi. Bu gece, platin sarısı çizgiler, dudak piercingi ve binadaki en büyük gülümsemeyle Donna Summer'ın MacArthur Park'ına kayarak çıktı. Kariyerinin en iyi derecesi 226.79. 24 yıldır artistik patende Olimpiyat altınını kazanan ilk Amerikalı kadın. Saf bir sevinçti. Kameraya gönderdiği mesaj: "İşte bahsettiğim şey ---." Herkes elit performansın sırrını bilmek ister. Karmaşık değil. İnsanlara sahiplik ver. Performansa kendilerini katmalarına izin verin, neşeyini ve özgünlüğünü ezmek yerine. Alysa Liu, paten yapma artık ona ait olmadığı için 16 yaşında emekli oldu. 20 yaşında Olimpiyat altınını kazandı çünkü sonunda altın madalya oldu. Kendin ol. Sonuna kadar git.

Pistin NCAA'da hayatta kalmasını istiyorsak, daha yerel bir modele dönmemiz gerekiyor. Ülke çapında kalifiye modeli için uçuş bizim sonumuza yol açacak. Takım büyüklüğümüzdeki farklara rağmen en azından diğer sporlara daha yakın olmamız gerekiyor.