"Rehberli sorular"dan çok rahatsız oluyorum; yani önce geniş bir soru sormak, ardından "xxx yüzünden mi?" sorusunu takip etmek. Bu tür bir sorun ortaya çıkar çıkmaz, zaten kaybedip kaybettiğimiz bir durum haline gelir. Soruyu soran kişi, bilişsel tembelliğini ortaya çıkarır ve gözlem ile hipotezi ayırmadan yarım bitmiş ürünü zihninde atar. Çoğu zaman iyi niyetli olsa bile, sonuç olarak cevap soranın varsayımlarıyla lekelenir ve diğer taraf muhtemelen ikinci cümlede belirlediğiniz çerçeveyle yanıt verir, soruyu ilk cümlede gerçek haliyle yanıtlamak yerine. Ve sor konusu kişi olarak sık sık alınmış hissediyorum, çünkü bu soru sorma şekli "Soyut soruları yanıtlayamayacağın, sana bir adım aşağı vereceğim" anlamını ima ediyor, ama açıkça soru soran düşünüyor ve düşüncesinin tamamlanmamış kısmını bana aktarıyor. Ayrıca, kaosa katkıda bulunma hissi de olacak. Başlangıçta, "neden" türü bir soru için sadece iki katmanı analiz etmem yeterliydi: 1) Karşı tarafın sorununun hipotezi nedir ve doğru olup olmadığı; 2) Doğru cevap vermem gerektiğini varsaymak. Ama rehberli sorgulamada, ona ayrıca "yönlendirici yönün soruda ima edilen gerçek varsayım mu (çoğu zaman öyle değil) yoksa aklına gelebileceği en kolay (ve çoğu zaman en anlamsız) cevap yönü mü" diye ekstra bir katman da yapmam gerekiyor. Bu durum ciddi bir zihinsel kaynak israfına yol açabilir. Soru sormanın en sevdiğim yolu, ya bana doğrudan soyut bir soru vermek, hangi yöne cevap vermek istediğime bakılmaksızın, ve emin değilsem kapsamı daraltmanı sağlar; Ya gözlemi hipotezden ayırır, "Bunu xxx gözlemlediğim için sordum" diye net bir şekilde belirtirsin, sonra da her hipotez katmanını incelememi kabul edersin. Ama çok az kişi bunu yapabilir, çünkü bir kişi soru sorduğunda, en çok korktuğu şey retorik olarak sorulmak ve sorgulanmaktır. Ve olgun bir muhababan önce bu korkuyu yenmeye ve açık bir cevabın belirsizliğine dayanmaya kendini zorlamalıdır.